Column door Jitse Scheffer, predikant van Schouwen aan Zee-west. De column verscheen deze week in Wereldregio, de streekkrant van Schouwen-Duiveland

Geestdrift

Vol Geestdrift
ga ik mijn weg in de gemeente.
Dominee.
Dienaar van de Dominus – de Heer.
Zoekend,
tastend,
twijfelend.
Soms
even
rakend
aan het Heilige

– Jitse –

MET GROTE OGEN kijkt de man me aan, hij zit bij de weeksluiting in ‘De Duinen’ altijd vooraan op dezelfde plaats. Als het mijn beurt is om dienst te doen, ga ik ruim op tijd ‘naar de brasserie van het zorgcentrum die tot kerkzaal wordt omgebouwd’. Ik doe mijn toga aan, zodat iedereen ziet dat ik deze keer ‘de dominee’ ben. Ik stel me dan altijd even voor en vertel dat ik dominee ben van de Pelgrimskerk en de Kerk in Burgh.

De koster van de Grote kerk – die met zijn vrouw in een aanleunwoning woont – is hier ook koster. Prachtig! Hij zet de microfoon goed, hij deelt liturgieën rond, steekt de Paaskaars aan. De gebruiken zijn hem vertrouwd. Deze week vieren we het Heilig Avondmaal. Het is mooi. De tafel wordt klaargemaakt, het brood wordt gebroken en uitgedeeld, de wijn gaat van hand tot hand.

Na afloop vind ik, onder een liturgie geschoven, een stukje brood terug: we zijn geliefd kind van God, maar het avondmaal …. nee, dat mocht vroeger al niet, en nu dus ook niet. De meditatie houd ik meestal kort, maar wat was het goed – zei iemand, de liederen waren vertrouwd: geloofsliederen als anker / houvast in moeite en verdriet.

Na de dienst drinken we samen koffie. De toga heb ik weer uitgedaan. De man vooraan kijkt me weer met grote ogen aan. We praten samen. Wie bent u – vraagt hij. Ik ben de dominee, antwoord ik, maar de herkenning is weg: ik heb mijn toga / gebedsmantel niet meer aan. Daarin schuilt mijn identiteit niet, weet ik zelf, maar daarin schuilt soms wél herkenning.

Wie bent u – vroeg de man, en eigenlijk vond ik het wel een mooie vraag die mij bracht bij mijn diepste zijn: ik ben dominee – afgeleid van het Latijnse woord ‘Dominus’, wat Heer betekent. Ik ben afgezant / dienaar van de Heer en probeer in zijn geest iets van liefde uit te dragen, van troost en geborgenheid, waar leven kwetsbaar is. Het is zó teer, zó kostbaar tegelijk de medemens nabij te zijn. Dat raakt aan het ‘heilige’ in u en mij. Dat is wat mij ooit heeft doen besluiten ‘dominee’ te willen zijn.

Het stemt mij dankbaar om zo, samen met de gemeente, op te trekken. Een voorrecht is het in een zo enthousiaste, hartelijke en betrokken gemeente te mogen werken. Vol vreugde vervolg ik mijn weg