UTRECHT – Een brede coalitie van 19 kerken (behorend tot de Raad van Kerken) roept met Actie Onderdak lokale gemeenten op om als christelijke gemeenschap drie maanden onderdak te bieden aan statushouders die in een azc wachten op een woning. Het gaat vooral om gezinnen met kinderen die op zoek zijn naar een plek om tijdelijk te kunnen verblijven. De Protestantse kerk vraagt als actie-deelnemer aan kerkenraden om ervoor open te staan en erover in gesprek te gaan.

foto Actie Onderdak.

Duizenden statushouders zitten nog in een azc. Ze hebben een verblijfsvergunning, maar er is geen woning voor hen. Daardoor komen er in de azc’s geen plekken vrij voor nieuwe asielzoekers. Die verblijven onder slechte omstandigheden in de noodopvang. De kerken hebben samen met het ministerie van Asiel en Migratie en het COA een plan gemaakt: kerken nemen voor korte tijd gezinnen op die al aan een dorp of stad zijn toegewezen, bij wijze van spreken dus toekomstige buren.

Maximaal 3 maanden

Een gemeente stelt maximaal drie maanden ruimte beschikbaar voor één of enkele gezinnen. Dat kan bijvoorbeeld een bijzaal zijn, een lege pastorie, een huis in de gemeente of een vakantiewoning die de kerk huurt. Daarna zorgt het COA voor permanente huisvesting.

Gemeenten die mee willen werken aan Actie Onderdak krijgen ondersteuning van Stichting INLIA. Stichting INLIA heeft al meer dan honderd kerken begeleid bij kleinschalige opvang en regelt nu de logistiek, de organisatie en de juridische en financiële kant. Er is een handboek en de helpdesk is ook ‘s nachts en in het weekend bereikbaar. De kosten worden vergoed. Aanmelden kan tot eind januari. De actie duurt in haar geheel zes maanden.

Meedoen of meer informatie via Actie Onderdak.

Geen toeschouwer zijn

Landelijk scriba Kees van Ekris.

Landelijk scriba Kees van Ekris schreef onlangs namens het moderamen van de generale synode een brief aan alle gemeenten en kerkenraden, waarin hij uitlegt waarom de Protestantse Kerk meedoet: ,,Als kerk wil je geen toeschouwer blijven.’’

Het gaat volgens Van Ekris om barmhartigheid en gastvrijheid in een christelijke traditie, als tegenwicht van de grimmigheden uit Ter Apel en andere dorpen en steden. ,,Als kerken kunnen we op die weg een halte van gastvrijheid zijn, een gemeenschap van mensen die voor hen openstaat.’’

Daarbij haalt ds Van Ekris aan dat bijvoorbeeld de sportclub, de muziekvereniging en de kapper in gezamenlijkheid met de kerk daarmee voor zo’n gezin iets kunnen opbouwen. Hij benadrukt dat, hoewel zo’n opvang iets ‘kost’, het ook kan verrijken en leerzaam kan zijn op vele vlakken. ,,Je leert van je gasten. Je leert iets over jezelf, er kan iets ontstaan van gezamenlijkheid en respect. Maar ook plezier, voor elkaar koken, met elkaar praten of sporten. Het is hard werken om mensen uit een andere cultuur, mensen die qua vluchtervaringen en dreiging niet zonder ballast zijn, te faciliteren in een tijdelijk thuis. Maar ook daar leer je van: inschikkelijkheid, nederigheid, verdraagzaamheid, het besef hoe welvarend ons land is en hoe veilig. Ook jongeren kunnen hiervan veel leren.’’